weet je nog dat je dacht
dat in de eenvoud van witte daken
een nieuwe wereld werd geboren
onbezorgd en puur en schoon
je trok je jas aan en een extra paar sokken waarover laarzen
je draaide een sjaal om je nek
topte het af met een muts
en viel de wereld aan met sneeuwballen
je adem stokte bij de kou
je wangen tintelden
en je eerste passen waren onzeker maar beslist
alles moest herijkt worden
mensen hadden lach in hun gezicht
honden hapten grijnzend naar vlokken
achter de ramen keken katten hun ogen uit
kinderen gleden luid gierend van de dijk
koud van de voorzichtige dooi
warm van de opwinding
de zon straalde alsof het nieuw was
en zelfs de naderende donkerblauwgrijze wolken
glimlachten voor zij een nieuwe deken legden
oude gedachten zijn opgeschud
als sneeuwdekens
die tijdelijk warmte bieden
in een kille wereld
———————————————
martin knaapen
stadsgedicht no16 | januari 2026
———————————————