wat heb je er aan
als de mensen zeggen
dat je eigenzinnig bent
je weet dat het niet meer zo is
of dat ze zeggen dat er bij jou zoveel te zien valt
en te horen
en dat je op een plek woont waar iedereen jaloers op is
je weet dat het niet meer zo is
ze denken dat wanneer ze bij jou op de thee gaan
ze een stukje van die vrijheid kunnen inademen
en als zoete koek meenemen naar hun eigen grijze wereld
maar die vrijheid is er niet meer
ja bij jou in de stad spreken de mensen soms anders
en schrijven ze soms dingen op die anderen prikkelen
en soms zijn er tonen te horen die je nergens anders hoort
of beelden te zien die… nou ja
maar het is alsof je door los zand loopt
alsof de korrels tussen je tenen blijven hangen
tot het vocht is opgedroogd
als een tijdelijk verbond tussen zand en zweet
je weet dat het anders moet wanneer je een fort wilt bouwen
of een kasteel of een geheel
dat je de handen ineen moet slaan en
allemaal ongeveer dezelfde kant op moet kijken
dat je samen de wind trotseert
en de kou en de regen
en dat je soms samen in de zon moet staan
ook wanneer het heet is
pas dan als je daar zo staat met z’n allen
word je gezien
en ben je meer dan een poster aan de muur
of je een fraaie folder met lege plaatjes
pas dan maak je verschil
als je het samen doet
en samen een geheel vormt
eigenzinnig en eigengereid wellicht
het lijkt misschien alsof het geregeld wordt
maar wachten op beweging vanuit politiek
of marketing heeft geen zin
die spelen vooral voor de bühne
nee je zal het zelf moeten doen met elkaar
dan herbouw je de cultuurstad
waar iedereen het nog steeds over heeft
waar iedereen naar terugverlangt
denk niet dat die er niet meer is
die bestaat nog steeds
die rare culturele stad
in het centrum van de kunst
het alleen gebouwd uit los zand
en als we samenwerken en zweten
en alle korrels weer samenplakken
kunnen we er een fort van metselen
dat is wat samen doet
het maakt groot wat klein is
en een sterk verbond
van wat los zand lijkt
———————————————
martin knaapen
stadsgedicht no18 | maart 2026
———————————————