West-Vlaanderen

de rottingslucht die mijn neus bijt
is ruim een eeuw
geweld
gewonde vlakten
geriste bomen
zweet en de naderende dood
van voren trekkende creperende paarden
en soms een liefdevol schot
spoken door mijn hoofd

het water dat vanuit de klei de gangen in stroomt
waar ratten het werk van de lispelende kogels afmaken
neemt bezit van mijn lichaam
naast mij hoor ik het droeve pennen van kerels
­­­   soms amper kind af
die het thuisfront berichten met hoop
zonder vertrouwen het weer te zien

ik volg de chaos van leed
ruik de kruitdampen in het opgeschoten stof
dat neerdaalt over ontwortelde velden

die nu weer kool en lof presenteren
waar paarden weer draven zonder angst
en waar bomen groeien alsof er geen geveld is

ik zie het voor altijd gehavende land
dat waanzin bekleedt met herinnering
en kruizen

vol ongeloof
en ontzag

 

© 2019 Martin Knaapen

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *