rode groeven

slepende handen graveren
dieprode tekeningen
in linnen muren
machteloos
en desolaat
bestaan schrijvend

deuren sluiten het licht
voeden grijze schimmels
ooit was de kamer vol leven en kleur
overleden geluiden
dolen nu door
vervilte stoftapijten

gedachten roeren verleden
waar kansen gestapeld lagen
leven was
niet slechts een woord

zwerfvuil trekt
voren door plassen

gebliksemde ozon weerlicht blauw
petrichor stijgt op vanuit de aarde

herinnering zingt
door de holle stegen

druppels graven kanalen
in stoffen ramen

schaduwen schetsen glijdend
landschappen en portretten

het zicht op langdurige eenzaamheid
openbaart zich in flitsen

alles kraakt
onder de wind
en alles huilt
om niet nagekomen beloften

de zon zou leven baren
beademd door de wind

maar de muziek gleed weg
toen de kleuren verbleekten
bij het groeien van de wensen

niet de dood
misleidt
maar het leven

 

© Martin Knaapen 2017

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *