paradox

  • door

vandaag
zit ik vast in mijn lijf
en vrij in mijn blik
ik ben mijn eigen paradox

wanneer ik niet beweeg
kraken voegen
en piepen scharnieren
vloek ik de hemelen bijeen

bewegingen slaan vast
mijn hoofd graait mooi
ik hoor vogels, Pärt
en Vic

lees het land
dwaal af naar golvend gras
dat onder de bomen deint
ik denk

wreed
hoe mooi
het einde leeft

© Martin Knaapen, 2017

klik hier voor mijn bundel ‘ik, mijn broer’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *