koolmezenrust

liever wacht ik te maken
ik beperk mij tot klein maken van teveel
deining als vooruitgang

als een dansende schittering
van kristallen voor het venster
mis ik kansen
hoe vaak ik ook grijp

ik stel teleur
ik stel iedere keer teleur
gebouwd op korte zinnen
lonkend en bedrieglijk
en kennisschijn tegen

kansloos ben ik
alles eindigt in het begin
zie mijn vader die meer wilde dan hij aankon
zie zijn broer die zich doodzoop om dezelfde reden

was ik een koolmees dan at ik zaden
veegde mijn snavel aan takken
bouwde een nest
en schudde het water en de kou uit mijn vleugels

 

 

Martin Knaapen 2018

1 reactie op “koolmezenrust”

  1. Herlas vanmorgen je nieuwe gedicht. Mijn stemming was niet optimaal, ik voel de bedroefdheid die in ons leven de kop opsteekt. Ik ga de tuin in, kijken wat er leeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *