in stilte

het licht valt uit de dag wanneer geluiden kleuren vervangen
stilte neemt de plaats in van God omringd met drankgezangen op composities van gebroken glas
verderop schreeuwt een gepimpte testosteronwagen even furieus als onzeker om aandacht
het wil gaan maar niet verdwijnen

de laatste warmte veegt mijn gezicht
verlegt mijn adem
schaduw verdwijnt in mijn huid
ik twijfel

luister ik naar de stilstaande wind die de haren op mijn armen doet bewegen
naar het neerslaan van eerder ingeslagen vocht langs het glas
en voel ik het onzichtbare passeren van niets
of denk ik aan haar en aan alles dat nu niet is maar zou kunnen zijn

het licht is warm geel nu en kleurt de machtig golvende gewelven
er komen schepen voorbij
en de eeuwigheid opent de hemel in zessen
ik kan niet tellen

stilte neemt afscheid van de avond
nachtgeluiden trillen binnen
de schaduw van parades danst via de muren naar het plafond

twaalf slagen slaan nul
ik hoor vier verschillende
waarvan de laatste in de opruiming op het terras
hoe vaak kan een dag sterven en een nieuwe geboren worden
ik kan nog steeds niet tellen

je zou mij moeten zien schat
ik lijk een klerk naast het orgel
uitkijkend over een kolossaal donkere leegte
waarin alles beweegt
het donker
het licht
het geluid

hier treedt geluk binnen
het ontembare gevoel dat geen naam heeft
maar kort rijk maakt omdat alles past
het huis van God is mijn

STIL DAN TOCH GODVERDOMME
satansgebroed op je vrije zaterdagavondnacht
heb respect voor mijn moment
en van de mijnen

weet je schat
de wereld is nu helemaal af
met ruimte achter het donker
zo mooi en zo alles bepalend en zo intiem
zo één

maar ik vrees dat het licht zo aangaat
weet je nog dat ik je zei dat jij de morgen kiest en ik de nacht
dit is mijn nacht en morgen neem jij mij over
wij zullen een tel gelukkig zijn

weer die akkoorden die traag en meeslepend diepte doen vermoeden
en klinken als het vermoeide gesleep van Gods dienaars
weer het weerlichten van de stenen die ooit de dood besloten
en nu stralen onder haar onderzoekende blik
weer dat scheuren en krassen tijdens de onthulling van het glamoureuze gezicht
er is zoveel meer dat ik registreer en ik meet mij af in schalen

groen groen oranje
geen rood
alsjeblieft geen rood
ik vraag of ik mag blijven zitten
of ik mag blijven lijden van genot

maar het blauw verschijnt en ogen worden zwaar
nachtgeluid verstilt tot merelzang
leven zweeft tussen eind en begin
en in het oosten wordt een rode punt achter de nacht gezet

© Martin Knaapen 2018
[Vondst – Cryptesessies #3
In de nacht van zaterdag 16 op zondag 17 juni heb ik op uitnodiging van Vondst met vijf andere kunstenaars een nacht lang – van zonsondergang tot zonsopgang – mogen werken in de Grote of Lebuïnuskerk in Deventer. Het resultaat hebben wij gepresenteerd op donderdag 28 juni 2018 tijdens de Cryptesessies #3 in Het Penninckshuis in Deventer.

Bovenstaand gedicht is mijn bijdrage.
Met dank aan Matthias Kaljouw, Dennis Platvoet (beiden Vondst), beeldend kunstenaar/fotografe Viorica Cernica, muzikante/dichteres Johanneke ter Stege, gitarist Casper Rossing, beeldend kunstenares Fleur Bekke en producer Koen Klompsma.]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *